ΤΥΜΠΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΥ ΚΑΙ ΣΑΠΙΟΚΑΡΑΒΑ του ΖΑΧΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ

Τύμπανα πολέμου και σαπιοκάραβα.

Πέρασαν πολλά χρόνια από εκείνα τα παγωμένα Χριστούγεννα του 1812 όταν ένα δεκαπεντάχρονο αγόρι με το τύμπανό του, εξαντλημένο και ξυλιασμένο, σωριαζόταν σ’ ένα παγωμένο δρόμο της Ρωσίας. Το πυκνό χιόνι αγκάλιασε τα σώματα δύο χιλιάδων Γάλλων στρατιωτών και μαζί το σωματάκι του δεκαπεντάχρονου τυμπανιστή.
Πριν από ένα χρόνο περίπου ένας εκσκαφέας στη διάρκεια εργασιών έφερε στο φως της ημέρας τον σκελετό του αγοριού. Η είδηση αυτή στα ΜΜΕ πέρασε στα ‘ψιλά’ γράμματα. Ποιος θα μιλούσε για τηλεθέαση; Ποιος θα ενδιαφερόταν για ένα ακόμη θύμα σε μια Ευρώπη πνιγμένη από την Ιστορία σε τόσο αίμα, δυστυχία και προσφυγιά; Άλλωστε ποιόν νοιάζει ο θάνατος ενός μικρού Γάλλου τυμπανιστή πριν διακόσια χρόνια; Μήπως προχθές κιόλας δεν πνίγηκε ένας δεκαπεντάχρονος Πακιστανός όταν βούλιαξε το σαπιοκάραβο με τους λαθρομετανάστες ανοικτά της Χίου; Πριν πέντε μέρες δεν πνίγηκαν πέντε ακόμη παιδιά από τη Συρία όταν αναποδογύρισε ένα φουσκωτό ανοιχτά της Λέσβου; Πριν δέκα μέρες…
Ο μικρός Γάλλος τυμπανιστής πιθανότατα δεν κατάλαβε ποτέ γιατί έπρεπε ο Ναπολέων να κυριεύσει ολόκληρη την Ευρώπη και τη Ρωσία. Δεν του εξήγησε κανείς γιατί γίνονται κάθε τόσο πόλεμοι, γιατί χάνονται άδικα τόσες ζωές. Το μόνο που ήξερε μέχρι τότε ήταν να χτυπά το τύμπανό του σε στρατιωτικές παρελάσεις και εθνικές γιορτές και να παίζει με μολυβένια στρατιωτάκια.
Ο μικρός Πακιστανός και τα άλλα παιδιά πιθανότατα δεν κατάλαβαν ποτέ γιατί έπρεπε να διασχίσουν τα φουρτουνιασμένα και παγωμένα νερά του Αιγαίου. Δεν τους εξήγησε κανείς γιατί έπρεπε να εγκαταλείψουν το σπίτι τους, τα παιχνίδια τους, τους φίλους τους, το σχολείο τους, να στοιβαχτούν σ’ ένα σαπιοκάραβο και να φύγουν μακριά από τη πατρίδα τους. Το μόνο που ήξεραν μέχρι τότε ήταν να παίζουν στους χωματόδρομους και να αποστηθίζουν εδάφια από το Κοράνι.
Όλα αυτά τα παιδιά αυτά ίσως μια μέρα συναντηθούν κάπου. Εκεί που λάμπει πάντα ο Ήλιος, εκεί που οι θάλασσες είναι πάντα γαλήνιες. Εκεί που δεν ακούγονται τύμπανα πολέμου, οβίδες, οιμωγές. Εκεί που δεν πλησιάζουν ποτέ σαπιοκάραβα και φουσκωτά με ανθρώπινες ψυχές.
Θα έχουν σίγουρα πολλά να πουν μεταξύ τους. Είναι βέβαιο πως θα γίνουν φίλοι. Δεν θα τους χωρίσουν πια εθνικές, φυλετικές, ταξικές, θρησκευτικές διαφορές. Θα γνωριστούν, είναι σίγουρος, με τον μικρό Γιασέρ από τη Παλαιστίνη που πετούσε πέτρες με τη σφεντόνα του σε ισραηλινά τανκς, την Άιρα από την Αφρική που πέθανε από ασιτία, τον Χουσείν από την Δαμασκό που μια βόμβα στην υπαίθρια αγορά σφαίρα του έκοψε το νήμα της ζωής…
Και σίγουρα θα ψάχνουν να βρουν το Ναπολέοντα, τον Χίτλερ, τον Πακιστανό πρόεδρο, τον Τούρκο δουλέμπορο, τον Πούτιν, τον πλανητάρχη Ομπάμα, τον Άσσαντ, τους Ταλιμπάν…
Να τους ρωτήσουν έτσι απλά: ‘Γιατί;’
Δικαιούνται μια απάντηση. Και ένα ‘’συγγνώμη’’.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *