Φωτιάς κομμάτια

Φωτιάς κομμάτια

ΠΟΙΗΤΡΙΑ: Ολυμπία Κανιώτη

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Η ποίηση της Ολυμπίας Κανιώτη λειτουργεί με εικόνες που είναι φορείς συναισθημάτων και ταυτόχρονα συνιστούν αφετηρία σύγχρονου προβληματισμού. Ο κόσμος από όπου αντλεί αυτές τις εικόνες είναι τόσο ο περιβάλλων χώρος (φύση και κοινωνικός, αστικός περίγυρος), όσο και ο πλούσιος κόσμος της ψυχής, πάνω στον οποίον ασκεί την εικονοπλαστική της δεινότητα. Τα ρευστά όρια αυτών των δύο κόσμων σταδιακά εξαφανίζονται, με συνέπεια να συνενώνονται σε μια ενιαία διάσταση, ένα μοναδικό τοπίο, όπου οι εικόνες κινούνται και προς τις δύο κατευθύνσεις ώστε ο αναγνώστης να μην μπορεί να διακρίνει από πού ξεκινούν και πού κατευθύνονται. Είναι άραγε ο κόσμος αντανάκλαση της ανθρώπινης ψυχής ή μήπως οι εικόνες που πηγάζουν με ονειρικό αυθορμητισμό μέσα μας έχουν τις ρίζες τους στον αντικειμενικό κόσμο; Και στις δύο περιπτώσεις η ύπαρξη, το Είναι του ανθρώπου και του κόσμου, γίνονται αναπόσπαστα Ένα και η ποιήτρια αναπόφευκτα βιώνει τις διαθέσεις των εποχών και των αλλαγών του εκάστοτε κλίματος που επικρατεί στο αέναο γίγνεσθαι.
Όταν όμως η ποιήτρια εστιάζει το βλέμμα της στον πλαστό κόσμο του ανθρώπου και τον κοινωνικό περίγυρο, διαπιστώνει ατέλειες ασύμβατες με τη φύση της. Η ευαισθησία της αντιδρά και διαμαρτύρεται διότι πάσχει όχι εξαιτίας των συνθηκών της ύπαρξης αυτής καθεαυτής, αλλά ένεκα των λαθεμένων και άδικων χειρισμών του ανθρώπου. Ούτως ή άλλως η ματιά της ποιήτριας, όπου και ανεστιαστεί, είναι αθώα και ερευνητική όπως ενός παιδιού που δεν παύει να αναζητά την αλήθεια (ως φως του ήλιου) και την ομορφιά, που, όταν απουσιάζει, εκλείπει η χαρά και η ευτυχία που αναζητεί. Τότε η ευαίσθητη ποιητική ψυχή υφίσταται με δακρυσμένα μάτια κάθε δυσάρεστη ή επώδυνη επαφή με την πραγματικότητα και, αντιδρώντας στο ψέμα και στην ασχήμια, πλάθει τη δική της ομορφιά με λέξεις και εικόνες που υπαγορεύει η αγνή επιθυμία της.
«… Σκοτείνιασε.
Ένα μικρό παιδί ψηλαφίζει με τα χέρια τον τοίχο.
Προσεκτικά ακολουθεί τις γραμμές μιας άγνωστης φράσης.
Ανακαλύπτει λείψανα μιας ματωμένης ζωής
που τόσο απλόχερα την έχουν μοιράσει…»
Στους στίχους αυτούς η ευθύνη για την κατάσταση του ανθρώπου μέσα στον κοινωνικό περίγυρο πέφτει στους ισχυρούς και στους ιθύνοντες. Σ’ αυτούς που έπαψαν να είναι παιδιά, οι οποίοι από αδιαφορία έπαψαν να ψηλαφούν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας για την ανεύρεση του Νοήματος. Η κατάσταση αυτή καθιστά άπιαστο το όραμα της ευτυχίας και δυσοίωνο το αύριο· γι’ αυτό επιβάλλεται να βρεθεί μια λύση. Πιο κάτω στους στίχους για το παιδί που συναντήσαμε προηγουμένως η ποιήτρια λέει:
«…Ο δρόμος ανήσυχος,
η πόλη αεικίνητη και στέκει ολόρθο.
…η ατσάλινη ματιά του
λιώνει στη φλόγα
από αυτό το αύριο
που θέλει να ξεχάσει».
Η πρωτοεμφανιζόμενη ποίηση της Ολυμπίας Κανιώτη είναι γνήσια ποίηση. Πηγάζει αυθόρμητα από μια πλατιά συνείδηση που αγκαλιάζει τη ζωή, τη φύση και τον άνθρωπο. Νιώθει μέχρι τον πυρήνα της τη συγκίνηση του υπάρχειν και την αγωνία που συνεπάγεται. Φέρει την προσωπική σφραγίδα μιας εκλεκτής ευαισθησίας που εκφράζεται με απέριττο λόγο, με ειλικρίνεια, τρυφερότητα, αθωότητα και ανθρωπιά. Καταξιώνεται επίσης με τις ονειρικές κινούμενες εικόνες, τη λιτή έκφραση, τον πηγαίο λυρισμό, την υποβλητικότητα των συναισθημάτων της και την αγωνιώδη αναζήτηση της αλήθειας μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας. Μια τέτοια ποίηση ικανοποιεί τον αποδέκτη της, όποιες κι αν είναι οι λογοτεχνικές του προτιμήσεις.
Σταύρος Κ. Σταυρίδης

Εκδοτικός οίκος ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ

Τιμή με Φ.Π.Α. 12,00

Σελίδες 92

Έτος πρώτης κυκλοφορίας 2019

ISBN 978-618-5239-51-0