ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΣΚΥΛΑΚΙ της ΛΙΤΣΑΣ ΚΑΠΟΠΟΥΛΟΥ

Ελλάδα της κρίσης!

Η βύθισή της στην ανέχεια και στη φτώχεια, όπως το προαποφάσισαν οι ισχυροί.

Όπως γίνεται κάποιους αιώνες τώρα!

Η πολύβουη Ιερά Οδός, από τις μεγαλύτερες οδούς της πρωτεύουσας, έχει δεχτεί και αυτή τα ανίερα κτυπήματα της ύφεσης και όλες τις επώδυνες συνέπειες των συναφών όρων, που μάθαμε τελευταία από το Νέο Οικονομικό Λεξικό.

Τα κλειστά καταστήματα προτάσσουν τις άδειες προθήκες τους και μιλούν εύγλωττα για την κατάντια μας!

Σε μια τέτοια εσοχή ενός καταστήματος, που άλλοτε έσφυζε από εμπορική κίνηση, κάθεται ένα μαύρο σκυλάκι, υπέροχο, με εκφραστικά μελιά μάτια. Το κρατά στα γόνατά του ένα παιδί στη εφηβεία. Στο χέρι του ένα πλαστικό ποτηράκι παρακαλεί για ελεημοσύνη. Ένα χαρτόνι γράφει “ΠΕΙΝΑΜΕ” ενώ δίπλα τους λίγη τροφή και νερό για το σκυλάκι.

Οι διαβάτες περνούν βιαστικοί.

Ξετρελαμένοι στο ρυθμό της μεγαλούπολης και του άγχους, που τώρα γίνεται βρόγχος.

Μερικοί σταματούν. Παρατηρούν με αιφνιδιασμό και κατανόηση. Η εικόνα τους μιλάει, τους συγκινεί, αγγίζει αισθήματα φιλαλληλίας.

Αρκετοί ρίχνουν τον πενιχρό οβολό τους.

   “Πεινάει ο σκύλος;” με ρωτά μία κυρία.

   “Πεινάει” της απαντώ.

   “ Όλοι πεινάμε” προσθέτει ένας κύριος, που μόλις έχει ρίξει κάτι στο πλαστικό ποτηράκι.

Η κυρία ψάχνεται. Βρίσκει ψιλά και ρίχνει και αυτή. Χαϊδεύει το σκυλάκι, ενώ το παιδί ψιθυρίζει “ευχαριστώ”.

Πλησιάζω. Από κοντά το σκυλάκι είναι πανέμορφο. Το χαϊδεύω στοργικά στο κεφαλάκι του. Δείχνει να χρειάζεται το χάδι. Ρίχνω ένα νόμισμα.

   “Ευχαριστούμε” λέει το παιδάκι.

   “Πως το λένε;” ρωτώ.

   “Μίμα” μου απαντά.

Το σκυλάκι με κοιτάζει. Στο κεχριμπάρι των ματιών του διαβάζω ευγνωμοσύνη.

Κάθε μέρα στο ίδιο σημείο. Το παιδάκι και το σκυλάκι.

Πεινάνε, ζητούν βοήθεια. Από εμάς, που κι εμείς έχουμε ανάγκη. Όλοι μας έχουμε ανάγκες.

Κάθε μέρα ένα νόμισμα είναι γι΄ αυτούς. Η συγκίνηση το βρίσκει και η αγάπη το ρίχνει στο πλαστικό ποτηράκι.

Άλλη φορά ρώτησα το παιδάκι για το όνομά του.

   “Μίμα” μου απαντά.

   “ ‘Οχι το σκυλάκι, εσένα πως σε λένε;”

   “Πέτρα” μου απάντησε.

   “Δηλαδή Πέτρος” του λέω.

   “Ναι” χαμογελά ευγενικά.

Άραγε ήταν Αλβανός, Βορειοηπειρώτης, Έλληνας του εξωτερικού;

Έχει σημασία σ’ αυτή τη φάση; Έχει εθνικότητα η έκκληση στην ανθρωπιά;

Κάποια μέρα μία κυρία συζητά με το παιδάκι για το αν το σκυλάκι είναι θηλυκό. Εκείνο απαντά καταφατικά και η κυρία ζητά να της κρατήσει κουταβάκια. Υποκύπτω στον πειρασμό και παίρνω μέρος στην κουβέντα, ζητώντας και εγώ ένα κουταβάκι. Το παιδάκι καλοσυνάτα λέει ότι θα το έχει υπόψη του, αλλά ακόμη η Μίμα δεν είναι έγκυος.

Το παιδάκι με το σκυλάκι, ο Πέτρος και η Μίμα έγιναν σύντομα η μασκότ της Ιεράς Οδού στο Αιγάλεω. Εκτός από τα κέρματα των περαστικών εισέπρατταν και έναν καλό λόγο. Σπουδαίο πράγμα στις μέρες μας.

Μία φορά ρωτώ τον Πέτρο:

   “Πως είστε; Τι κάνετε;”

   “Καλά”. Καλά σ’ αυτή την κατάσταση! Κι όμως δεν βαρυγκωμεί. Κι εμείς μεμψιμοιρούμε. Και τώρα και πριν. Που μάλλον κάτι παραπάνω έχουμε από τον Πέτρο και τη Μίμα. Και ξεχνάμε να πούμε και “Δόξα τω Θεώ!”

Κάποια άλλη φορά κρατούσα ένα κουλούρι. Το πρόσφερα στον Πέτρο:

   “Το θέλεις;” ρώτησα πρώτα.

   “Ναι, ευχαριστώ” είπε και το πήρε.

Ρώτησα αν χρειάζεται κάτι άλλο φαγώσιμο.

   “ ‘Οχι, ευχαριστώ” είπε ευγενικά.

Δεν συνηθίζω να πιάνω κουβέντα στον δρόμο. Και δεν ήμουν η μόνη, όπως διαπίστωνα. Η εικόνα του παιδιού με το σκυλί ξυπνούσε τον ανθρωπισμό μας. Απέπνεε ειλικρίνεια. “Μια εικόνα χίλιες λέξεις” έτσι δεν λένε;

Χαϊδεύω πάντα τη Μίμα στο κεφαλάκι της. Δείχνει να απολαμβάνει τη θαλπωρή. Ρωτώ πάντα τον Πέτρο:

   “Τι κάνετε;”

Και πάντα παίρνω την ίδια απάντηση μ’ ένα αχνό χαμόγελο:

   “Καλά”.

Μεγάλη κουβέντα το “Καλά”. Μέσα στην τύρβη της καθημερινότητας δεν έχουμε αναλογισθεί σε βάθος το νόημά της.

   “Να προσέχετε” είπα κάποια φορά στον Πέτρο, καθώς τον έβλεπα συνέχεια εκεί, ώρες, που συνομήλικά του παιδιά είναι στο σχολείο.

   “ Προσέχουμε, ευχαριστώ” με διαβεβαίωσε.

Τώρα τους λέω:

   “Γεια σας”

   “Γεια σας” ανταποδίδει ο Πέτρος, ενώ η Μίμα ανταποκρίνεται με μία χαριτωμένη κίνησή της περιμένοντας τον δικό της χαιρετισμό, το χάδι στο κεφαλάκι της. Τις ζεστές μέρες έχει έξω τη ροζ γλωσσίτσα της, λαχανιάζει και επικοινωνεί με τον δικό της κώδικα.

   “Να το ταΐζεις” συμβούλεψα κάποτε τον Πέτρο.

   “ Έχει και φαγητό και νερό” μου είπε δείχνοντάς μου πρόθυμα το ειδικό τροφοδοχείο και το σακουλάκι τροφής με το νερό πίσω τους.

Αργότερα το μαύρο σκυλάκι, τη Μίμα, το κρατούσε στην ίδια θέση ένας άλλος κύριος. Ίσως ο πατέρας του ευγενικού αγοριού, του Πέτρου.

Λέει κι αυτός “ευχαριστώ” όταν ρίχνω το ταπεινό κέρμα. Όμως δεν πιάνει κουβέντα με τους διαβάτες.

Χαϊδεύω το σκυλάκι, που με κοιτάζει με τα μελιστάλακτα μάτια του, σαν να μου λέει:

“Τι να κάνω; Βοήθησέ μας. Από κάποιους σαν εσένα περιμένουμε κι εμείς”.

Στη συνέχεια το μαύρο σκυλάκι άλλαξε αγκαλιά. Τώρα το κρατούσε ένας άλλος νεαρός, ίσως ο μεγαλύτερος αδελφός του Πέτρου. Όλη η οικογένεια στον αγώνα της επιβίωσης με ακούραστη πρωταγωνίστρια την Μίμα, το μαύρο σκυλάκι.

Και αυτός ευχαριστεί, όταν ακούει τον ήχο από το νόμισμα, που πέφτει στο ποτήρι.

Εξακολουθώ να λέω “γεια σας” και να ρωτώ “τι κάνετε;”
Απαντά επιφυλακτικά: “Καλά” ή κάνει νεύμα με το κεφάλι του, που σημαίνει “καλά”.

Είναι διστακτικός, όπως και ο πατέρας του να μιλάνε με τους περαστικούς. Ίσως φοβούνται, έστω και αν πρόκειται για εκδήλωση ενδιαφέροντος για το ζωάκι και για το ευγενικό αγόρι, τον Πέτρο.

Το σκυλάκι ωστόσο παρατηρεί βαθυστόχαστα. Μιλάει με τα μάτια του, με το ρυθμικό του λαχάνιασμα. Κρύβει μυστικά; Καταλαβαίνει τι συμβαίνει; Προαισθάνεται τι θα συμβεί; Σε προκαλεί να δεις αλήθειες; Σε παρακαλεί να είσαι άνθρωπος. Κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του Δημιουργού.

Τις προάλλες είχε πολλή ζέστη. Το χάιδεψα, ως συνήθως, και ένιωσα το κεφαλάκι του βρεγμένο. Το φροντίζουν, σκέφτηκα. Μακάρι να το αγαπούν.

Στέκομαι σε βιτρίνες παρακάτω και παρατηρώ διακριτικά, πριν χαθώ στον συρφετό του πλήθους. Η εικόνα με το μαύρο σκυλάκι με ακολουθεί. Μία στιγμή το είδα να προσπαθεί να αλλάξει θέση στα γόνατα του αφεντικού του, γλίστρησε λίγο και στάθηκε μόνο του στη θέση, που έπρεπε, ή που το βόλευε καλύτερα. Ήταν εκπαιδευμένο επί τούτου; Για την επαιτεία; Ή μήπως η φυσιολογική συμπεριφορά είναι η καλύτερη εκπαίδευση; Ευχαριστεί και από μακριά με την έκφρασή του. Αναγνωρίζει όσους σκύβουν πάνω του. Είναι απ’ αυτά τα χαριτωμένα σκυλάκια με τα μεγάλα αυτιά, που κρεμάνε προς τα κάτω σαν σκουλαρίκια. Το ύφος του εκλιπαρεί για βοήθεια, μόλις αντιληφθεί ανταπόκριση, ευχαριστεί και μόλις ο ευαίσθητος άνθρωπος απομακρυνθεί, αποχαιρετά με το βλέμμα του σαν να λέει: “Στο καλό”.

Έφτασε το καλοκαίρι. Το εκπληκτικό μαύρο σκυλάκι δεν είναι πια στη θέση του με τα αφεντικά του. Έφυγαν; Άλλαξαν στέκι; Απελάθηκαν; Επιχείρηση “σκούπα” ζητιάνων; Αναζητώ τα γλυκά κεχριμπαρένια μάτια του εβένινου τετράποδου. Ας είναι καλά και το ίδιο και οι άνθρωποι, που το φροντίζουν. Νά ‘χει διαρκώς ανθρώπους να το προσέχουν. Να μη βιώσει την εγκατάλειψη, που έγινε δυστυχώς φαινόμενο των καιρών της κρίσης.

Θα αναρωτηθείτε γιατί τόση ανησυχία για ένα σκυλάκι;

Μα γιατί το βλέμμα ενός ζώου μπορεί να κοιτάξει βαθιά μέσα σου και να βγάλει στην επιφάνεια τον καλό σου εαυτό. Την ανθρωπιά σου. Και τότε θα προβληματιστείς. Και ίσως γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη επιτυχία σου.

Γιατί ένα ζωάκι δίνει αγάπη, ενώ ο άνθρωπος παίρνει αγάπη. Σε εξερευνά με τόση τρυφερότητα, που δεν αντέχεις να προσπεράσεις αδιάφορος! Σου λέει με τη γλυκύτητα των ματιών του ότι από σένα, τον άνθρωπο, περιμένει τα πάντα. Σου δείχνει με τη χάρη του ότι είσαι γι’ αυτό ένας μικρός Θεός! Στάσου, λοιπόν, αντάξια στον θρόνο σου, στο ύψος σου! Ιδιαίτερα στην γκριζόμαυρη εποχή μας! Όπου το σπάνιο πλέον είδος της ελπίδας επιμένει και περιμένει!

Με τον ερχομό του Φθινοπώρου το μικρό μαύρο σκυλάκι έκανε ξανά την εμφάνισή του στην αγκαλιά του αδερφού του ευγενικού Πέτρου. Επανήλθε στην καθημερινότητά μας αραιά, για να θυμίζει ότι τα προβλήματα δεν μας εγκαταλείπουν. Και ο αγώνας συνεχίζεται για την επίλυσή τους. Η ίδια η ζωή συνεχίζεται…

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *