ΚΟΚΚΙΝΟΣΚΟΥΦΙΤΣΕΣ, ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΛΥΚΟΙ του ΑΧΙΛΛΕΑ ΤΡΙΑΝΤΟΓΛΟΥ

ΙΔΡΥΜΑ ΜΕΛΕΤΩΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ 2034-2050

Απόσπασμα συνέντευξης με τον βετεράνο Κ. Π. το Καλοκαίρι του 2073 στα πλαίσια της καταγραφής αναμνήσεων των επιζήσαντων πρωταγωνιστών του. (Τα πλήρη ονόματα καλύπτονται από το απόρρητο μέχρι και το 2150).

Δώσαμε ραντεβού με τον Κ. σε ένα μπαράκι της Καλαμαριάς. Ήρθε στην ώρα του και διάλεξε μια θέση με την πλάτη στον τοίχο. Αν εξαιρέσει κανείς τα μάτια του που αεικίνητα ελέγχαν τον χώρο και μια παλιά ουλή που χώριζε το δεξί του μάγουλο στα δύο θα μπορούσε άνετα να περάσει σαν ένας οποιοσδήποτε πενηντάρης εργάτης γης άλλωστε αυτή ήταν η δουλειά του κατά τα χρόνια της Αποκατάστασης των ανθρώπων στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας του πλανήτη. Ήπιε μια γουλιά μπύρα και άναψε ένα τσιγάρο.
Το γκαρσόνι έκανε να διαμαρτυρηθεί αλλά κυρίως το βλέμμα του και λιγότερο η επίδειξη της κρατικής μου ταυτότητας το έκανε να μαζευτεί σε μια γωνιά.                                                             
-Θα μου κάνεις ερωτήσεις;
Χαμογέλασα φιλικά και έκανα μια πλατειά χειρονομία με τα χέρια μου.
-Θα προτιμούσα να τα πεις μόνος σου, αν κάτι δεν καταλάβω θα σου κάνω καμμιά ερώτηση αλλά Κ. εκείνο που μας ενδιαφέρει είναι οι αναμνήσεις πεδίου από ανθρώπους που ήταν παρόντες κατά τη στιγμή της έναρξης της Μεγάλης Οπισθοχώρησης και επέζησαν.
Έγειρε πίσω και για μια μόνο στιγμή τα μάτια του εστιάστηκαν στο άπειρο.
-Ήμουν ξέρεις 12 χρονών εκείνο το καλοκαίρι του ’32 όταν οι μαλάκες του ΟΗΕ έδωσαν το ελεύθερο στις μηχανές να αποφασίζουν για πάρτη μας και σκάρτα δεκατεσσάρης όταν αυτές αποφάσισαν ότι είμασταν πάρα πολλοί και έπρεπε να μας μειώσουν κατά μερικά δισεκατομμύρια.
Με το μπαμ εκείνη την Κυριακή του Ιούνη του ΄34 πρέπει να φάγαν πάνω από 2 δισ. Η οικογένειά μου σώθηκε γιατί δεν είχαμε τη δυνατότητα να συντηρούμε ρομποτικούς υπηρέτες και είχε αμάξι παλιάς τεχνολογίας. Μέχρι να εκκενωθεί το στρατόπεδο στην Επανομή στα μέσα του Χειμώνα είχα χάσει τους γονείς μου (τους είχαν προλάβει ρομπότ τρακτέρ ανοικτά στα χωράφια καθώς ψάχναν για τροφή) και τα δυο μου αδέρφια από ασιτία. Όταν έφτασε σε μας ο Στόλος είχαμε απομείνει λιγότεροι από 50 χιλιάδες. Από 2 εκατομμύρια 50 χιλιάδες και αυτό η Προσωρινή Κυβέρνηση το ονόμασε επιτυχία.
Τραβάει ακόμη μια ρουφηξιά και βγάζει σιγά σιγά τον καπνό.
-Πέρασα 5 χρόνια στη Κρήτη παντρεύτηκα μια ντόπια και αραδιάσαμε τρία παιδιά στα διαλείμματα από τις αποστολές μου. Είχα εκπαιδευτεί σαν κομμάντο και ήμουν λοχίας στο 2 λόχο του τάγματος Αλέξανδρος του 5/42 Ευζωνικού αερομεταφερόμενου Συντάγματος. (Στους κυβερνώντες άρεσαν τα πομπώδη ονόματα). Τέλος πάντων την Άνοιξη του ’45 όσοι Homo Sapiens είχαμε απομείνει (γύρω στο 1 δισ) αποφασίσαμε ότι είχαμε τα όπλα και τη θέληση να κάνουμε παλιοσίδερα τις μηχανές και να πάρουμε πίσω τη γη μας. Μέχρι τότε τους είχε τελειώσει το πετρέλαιο και βασίζονταν μόνο στην ηλεκτρική ενέργεια και τις μπαταρίες. Η όλη φάση ήταν τυποποιημένη, κυριολεκτικά πλύνε βάλε. Αποκλείαμε μια μεγάλη περιοχή, κόβαμε το ρεύμα και καθαρίζαμε ότι μηχανικό κινούνταν, πολλές φορές δεν χρειάζονταν καν να τα καταστρέψουμε κάναμε φορμάτ στον εγκέφαλό τους και τους φορτώναμε δικά μας προγράμματα. Είχαμε βέβαια και τη βοήθεια από τους ανθρώπους (υπηρέτες των μηχανών) που τους χρησιμοποιούσαν για δουλειές που τα ρομπότ δεν μπορούσαν να κάνουν. Τέλη Αυγούστου πήραμε διαταγή να αποβιβαστούμε στη Θεσσαλονίκη καθώς εξελίσσονταν η επιχείρηση απελευθέρωσης της Βόρειας Ελλάδας. Ήδη Σέρβοι και Βούλγαροι καθάριζαν από τη μεριά τους τα Βαλκάνια. Η Χαλκιδική είχε ήδη καθαριστεί από τις μηχανές και άποικοι επατοποθετούνταν στα χωριά και τις κωμοπόλεις. Ο δεύτερος λόχος πέταξε από τα αεροπλανοφόρα με το δεύτερο κύμα το μεσημέρι της τρίτης μέρας. Τα ελικόπτερα μας άφησαν στην περιοχή του ξενοδοχείου Φιλίππειο. ( Όλα κι όλα πρέπει να αναγνωρίσουμε στις κωλομηχανές ότι διατήρησαν τέλεια τα κτήρια που αφήσαμε πίσω μας και την φύση). Το δάσος του Σέϊχ Σου άκμαζε παντού πράσινο. Οργάνωσα μια αμυντική περίμετρο έβαλα σκοπιές και την άραξα δίπλα στην πισίνα. Αποστολή μας ήταν να απαγορεύσουμε κάθε κίνηση μηχανής προς την πόλη και να περιθάλπτουμε τυχόν πρόσφυγες. (Πάντα υπήρχαν αρκετοί από αυτούς, τελικά το 10% του πληθυσμού παρόλο που εγκαταλείφθηκε στην τύχη του επέζησε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο). Το σφύριγμα από την ομάδα του ελεύθερου σκοπευτή με έβγαλε από την μεσημεριανή σιέστα, ανέβηκα δυο-δυο τα σκαλιά και βρέθηκα στην ταράτσα σε χρόνο μηδέν.
Το παληκάρι που εκτελούσε χρέη παρατηρητή βολής μου έδωσε τα κιάλια. “Λοχία ρίξε μια ματιά στις 2”. Εστίασα και είδα ένα κοριτσάκι με κόκκινη κάπα και καπελάκι να σουλατσάρει σε ένα ξέφωτο καμμιά 200αριά μέτρα μακριά από το ακριανό μας φυλάκιο. Μου έκανε εντύπωση το σκεπασμένο με μια καρώ πετσέτα ψάθινο καλαθάκι της. Ένας από τους δικούς μας είχε βγει από το χαράκωμά του και έτρεχε φωνάζοντας προς το μέρος της μικρής. Τον ήξερα τον τύπο είμασταν μαζί στη βασική. Όλα έγιναν σε δευτερόλεπτα. Η μικρή έβγαλε από την κάπα της μια ματσέτα και αποκεφάλισε τον ταλαίπωρο φαντάρο μας. Μετά συναρμολόγησε ένα μίνι RPG από το καλάθι της και ανατίναξε το φυλάκιο. Άκουσα τον Πέτρο τον ελεύθερο σκοπευτή να μονολογεί “Έλα Χριστέ μου μια γαμημένη κοκκινοσκουφίτσα” και μετά το μουγγρητό του Μπάρρετ. Της έριξε πέντε βολές πριν την ακινητοποιήσει αλλά αυτή ήδη μας είχε πιάσει στον ύπνο και μας είχε ρημάξει. Χρειάστηκαν πέντε πενηντάρες εκρηκτικές στο κεφάλι για να την σταματήσουν. Σα να μην έφταναν οι ρουκέτες και οι χειροβομβίδες που μας έριξε, μετά ανατινάχτηκε με ισχύ μιας θερμοβαρικής βόμβας. Προσπαθούσαμε να συνέλθουμε όταν από το δάσος άρχισαν να εμφανίζονται και άλλες κοκκινοσκουφίτσες. Καθώς τα υπολείμματα του λόχου υποχωρούσαν προς τα ερείπια του ξενοδοχείου από τον ασύρματο ακουγόταν πανικόβλητες κραυγές από άλλες μονάδες που δέχονταν ταυτόχρονα επίθεση.
Ανάβει κι άλλο τσιγάρο το χέρι του τρέμει καθώς οι αναμνήσεις των πλακώνουν.
-Όταν σκοτείνιασε εμφανίστηκαν οι λύκοι μιλάμε για μηχανικά θεριά με τεράστια σαγόνια, ευτυχώς μας εκκένωσαν όπως όπως ξημερώματα και δεν είδαμε όπως άλλοι ταλαίπωροι τους “κυνηγούς” και τις “γιαγιάδες”. Μέχρι να μάθουμε σαν είδος να αντιμετωπίζουμε τους ήρωες των παραμυθιών με ειδική εκπαίδευση σκύλων χάσαμε άλλα τρία χρόνια και αμέτρητους συνανθρώπους μας. Τους πρώτους μήνες όταν κρατούσες ένα πόστο η διαταγή ήταν το παλιό ρητό “των πράσινων μπερέ” από την εποχή του Βιετνάμ.
-Ποιό ρητό;
Χαμογελάει λυπημένα.
-Σκότωσέ τους όλους και άφησε στον Θεό να ξεχωρήσει τους καλούς από τους κακούς. Αλληλοσκοτωνόμασταν το 20% των ανθρώπινων απωλειών το προκαλούσαμε εμείς οι ίδιοι. Έχω σκοτώσει πολλούς και εγώ το χειρότερο ήταν όταν πυροβολούσε μικρά παιδιά ακόμη βλέπω εφιάλτες με τα πρόσωπά τους. Βέβαια είχαμε αμνηστεία αλλά τί να το κάνεις πολλοί από τη μονάδα αυτοκτόνησαν δεν μπόρεσαν να το αντέξουν. Όσο για μένα νοσηλεύτηκα για χρόνια για να μπορέσω να επανενταχθώ.
Τα μάτια του γεμίζουν δάκρυα. Προσπαθώ να ελαφρύνω την ατμόσφαιρα καθώς μαζεύω το μαγνητόφωνο.
-Ποιοί ήρωες ήταν πιο θανατηφόροι;
Σκέφτεται.
-Πολλοί αν τους ρωτήσεις θα σου πούνε ο Μπομπ ο Μάστορας. Αλλά πίστεψέ με, χάϊδεψε με νόημα την ουλή στο μάγουλό του, δεν αντιμετώπισαν τη Χιονάτη και τους κωλονάνους της.

ΤΕΛΟΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΟΣ ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗΣ

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *