Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία

Η ΕΛΠΙΔΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ: Αχιλλέας Τριαντόγλου

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

    Ο Άρης Κούβερης είναι ένας τριανταπεντάχρονος της “διπλανής πόρτας” παντρεμένος με τη Νάνσυ το αντικείμενο του πόθου του. Όταν μια Παρασκευή παίρνει άδεια από την φαρμακαποθήκη που εργάζεται με την προοπτική να περάσει ξεκούραστα το Σάββατο ημέρα των γενεθλίων του, το σύμπαν συνωμοτεί εναντίον της ψυχικής και σωματικής ηρεμίας και ακεραιότητας. “Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία” είναι η καταγραφή των συγκεκριμένων 72 ωρών από τη ζωή του. Ο φιλότιμος Άρης προσπαθεί να βοηθήσει και να συμπαρασταθεί σε όλους όσους προστρέχουν σε αυτόν ακόμη και σε αυτούς που φανερά τον εκμεταλλεύονται και μπλέκει σε περιπέτειες με τραγελαφική πολλές φορές κατάληξη. Στο τέλος κάθε μιας από αυτές τις μέρες ο στόχος του που είναι να κάνει έρωτα με τη Νάνσυ μένει ανεκπλήρωτος. Τα πράγματα χειροτερεύουν με το θάνατο του αγαπημένου του θείου το βράδυ της γιορτής του. Προσπαθώντας με τον εξάδελφό του να ικανοποιήσουν κατά γράμμα την επιθυμία του εκλιπόντος για τελετή σε συγκεκριμένο γραφείο πέφτουν πάνω στον Λεωνίδα που είναι λίγο από όλα κοράκι, μαφιόζος αλλά και νταβατζής. Γλιτώνουν το αυτόφωρο χάρη στην αφέλεια και τις γνωριμίες τους. Το τελετουργικό της ταφής στην ορεινή γενέτειρα του θείου καταλήγει σε φιάσκο και ο Άρης με ένα καρούμπαλο και σπασμένα τα γυαλιά του θεωρείται υπεύθυνος. Τελικά χάρις σε μια καραμπόλα γεγονότων και συμπτώσεων η Νάνσυ τον ανταμείβει με το ποθητό “ζαχαρωτό” του και θα ζούσαν αυτοί καλά και μεις καλύτερα αν δεν ξυπνούσε σε ένα πλημμυρισμένο σπίτι, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία….

Το μυθιστόρημα βραβεύτηκε με έπαινο το 2014 από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών.

Εκδοτικός οίκος ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΝΑΤΥΠΟ

Τιμή με Φ.Π.Α. 12,80

Σελίδες 176

Έτος πρώτης κυκλοφορίας 2015

ISBN 978-618-81897-0-6

ΕΙΠΑΝ ΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ…

ΤΟ ΒΙΝΤΕΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΤΟ VIDEOCLIP ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ Nagia Gougou

ΤΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ»

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΝΟ ΤΟΥΡΛΗ ΣΤΟ CAPTAINBOOK.GR

ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ «ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΒΙΒΛΙΩΝ»

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΑΠΟ ΤΟ «ΛΟΓΩ ΓΡΑΦΗΣ»

Κατερίνα Καριζώνη συγγραφέας:

    Το μυθιστόρημα , που φέρει τον τίτλο ‘’Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία» η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη. Ο αφηγητής αποτελεί τον βασικό ήρωα της ιστορίας και βρίσκεται στο κέντρο μιας συνεχούς περιδίνησης γεγονότων που τον οδηγούν σε μια επεισοδιακή πλοκή γεμάτη ανατροπές και εκπλήξεις. Ο Άρης , ο κεντρικός ήρωας της ιστορίας ,βρίσκεται αντιμέτωπος με μια κωμική καθημερινότητα που όμως γίνεται συχνά εφιαλτική, καθώς όλα ξαφνικά αυτοαναιρούνται και ανατρέπονται . Τίποτα δεν έχει λογική και φυσικά ευτυχή κατάληξη, τίποτα δεν συμβαίνει όπως αρχικά προγραμματίστηκε. Τα πράγματα καταλήγουν σε βάρος του ήρωα, τα πρόσωπα που τον περιβάλλουν προκαλούν τρόμο. Πίσω απ΄το καυστικό χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό του Αχιλλέα Τριαντόγλου κρύβεται βέβαια το θρίλερ της καθημερινής επιβίωσης για τον μέσο άνθρωπο. Η αντοχή του ήρωα, αλλά και του αναγνώστη συχνά εξαντλείται καθώς ακόμα και τα πιο ασήμαντα περιστατικά παρασύρουν τα πρόσωπα σε καταστάσεις πανικού –δεν είναι τυχαίο ότι ο Αχιλλέας Τριαντόγλου γράφει και ιστορίες τρόμου-. Και νομίζω ότι αυτή είναι η πεμπτουσία της γραφής του. Πίσω λοιπόν από τα οικεία γεγονότα ελλοχεύει ο φόβος, πίσω απ΄τις ασήμαντες λεπτομέρειες κρύβονται ενδεχόμενα που μπορεί να σε οδηγήσουν στην καταστροφή.

   Από τους λογαριασμούς του νερού που υπολογίστηκαν λάθος μέχρι τους σωλήνες του μπάνιου που σπάζουν μέσα στη νύχτα , τις παρεξηγήσεις και τις σατανικές συμπτώσεις που μπορούν να σε φέρουν στα κρατητήρια της Ασφάλειας , σε δίκες, σε αθέλητους γάμους και σε άλλα ανεξέλεγκτα γεγονότα που μετατρέπονται σε οδυνηρές περιπέτειες για τον αφηγητή. Αυτά βιώνουν ο ήρωας του μυθιστορήματος ΄Αρης με την σύζυγό του Νάνσυ , το παιδί τους, τα πεθερικά τους κι όλο το πλέγμα των οικογενειακών σχέσεων μέσα στο οποίο κινούνται . Στην πραγματικότητα ο συγγραφέας σκιαγραφεί , αλλά και αμφισβητεί τα ήθη της μέσης ελληνικής οικογένειας, τις δυσμορφίες, την υποκρισία, τα πάθη και τα λάθη, την δύστροπη καθημερινότητα, όπου τα πιο μικρά κι ασήμαντα πράγματα γεννούν εφιάλτες .

   Το μυθιστόρημα αποτελείται από σπονδυλωτές ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους με έξυπνο τρόπο, έτσι ώστε ο αναγνώστης να περνάει από τη μια στην άλλη αβίαστα. ΄Ολες μαζί οι ιστορίες καταλήγουν σ΄ένα αφήγημα-παζλ που αποκαλύπτεται σταδιακά και κλείνει στο τέλος κυκλικά αποδεικνύοντας και μ΄αυτόν τον τρόπο το απόλυτο αδιέξοδο της σύγχρονης καθημερινότητας. Εξαιρετικά εντυπωσιακό είναι το κομμάτι του μυθιστορήματος που αναφέρεται στην επεισοδιακή κηδεία του θείου Χρίστου που καταλήγει σε θρίλερ , καθώς η νεκροφόρα κατρακυλάει στην κατηφόρα και απελευθερώνει το φέρετρο του θείου που πέφτει με ορμή πάνω στους συγγενείς, ενώ απ΄το τράνταγμα ανοίγει το καπάκι , ανακάθεται ο νεκρός και η θεία φωνάζει σπαρακτικά «Χρήστο μου λεβέντη μου δεν σε θέλει η γης».

   Εντύπωση προκαλεί επίσης το επεξεργασμένο συναίσθημα που κρύβεται πίσω από τον επιφανειακό κυνισμό τον οποίο εκδηλώνει σε κάποιες αποστροφές ο κεντρικός ήρωας. Οι νοσταλγικές αναδρομές στα παιδικά χρόνια , σε γειτονιές και στέκια που χάθηκαν , στις μνήμες της παλιάς Θεσσαλονίκης, εκεί αφήνει ο συγγραφέας να διαφανεί το καταπιεσμένο συναίσθημα, ενώ σ΄όλο το μυθιστόρημα υπάρχει ένας διάχυτος ερωτισμός που άλλοτε εκφράζεται υπογείως και άλλοτε με σαφήνεια.

   Θεωρώ πως ο Αχιλλέας Τριαντόγλου είναι ένας εξαιρετικός αφηγητής , με ευρηματική φαντασία που συχνά εντυπωσιάζει. Διαθέτει χειμαρρώδη λόγο , χειρίζεται αριστοτεχνικά τη γλώσσα και έχει χιούμορ, καυστικό, λόγο και μεγάλη μυθοπλαστική ευχέρεια. Χρησιμοποιεί επίσης έναν απλό και άμεσο λόγο που απευθύνεται στον αναγνώστη χωρίς περιστροφές και περίπλοκα εκφραστικά μέσα. Το μυθιστόρημα είναι κινηματογραφικό με σκηνές που εναλλάσσονται γρήγορα και ταξιδεύουν τον αναγνώστη μέσα σε απολαυστικές και πρωτότυπες ιστορίες. Το βιβλίο διαβάζεται απνευστί, διαθέτει σασπένς και συνεχείς ανατροπές που όμως οδηγούν ξανά και ξανά στα ίδια αδιέξοδα. Ο τίτλος άλλωστε είναι χαρακτηριστικός: ‘’Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία’’ για τον σύγχρονο άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος καθημερινά μ΄ έναν εχθρικό και παράλογο κόσμο που τον συνθλίβει. Θα ήθελα να σημειώσω ακόμα ότι το βιβλίο είναι προσεγμένο εκδοτικά, φτιαγμένο με την ίδια αισθητική και το μεράκι που είναι γραμμένο και το μυθιστόρημα από τον συγγραφέα και εκδότη του.

***

Τριανταφυλλιά Κωνσταντινίδου εκπαιδευτικός, συγγραφέας:

   Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με φόντο τον Λευκό Πύργο.

   Ο συγγραφέας, ο κύριος Αχιλλέας Τριαντόγλου, με μία ανάλαφρη ροή εξιστόρησης εμπλέκει τους ήρωες του και τα πρόσωπα που τους περιβάλλουν σε περιπέτειες, οι οποίες διαδραματίζονται στη συμπρωτεύουσα.

   Ο Άρης και η Νάνσυ, το ζευγάρι των ηρώων της ιστορίας, είναι χαρακτήρες αυθεντικοί, με τους καημούς και τα βάσανα τους, τις ανησυχίες και τους φόβους τους, τις ελπίδες και τα οράματά τους και όχι απλοί τύποι, οι οποίοι δεν παρουσιάζουν καμία απόκλιση από το τέλειο.
Ο αισθησιασμός της ηρωίδας αιχμαλωτίζει τον ήρωα, ο οποίος γεμάτος από μύχιους πόθους, διεκδικεί με τον τρόπο του την ικανοποίηση των αναγκών και των συναισθημάτων του, λαχταρώντας μια ανταμοιβή, η οποία όμως ακυρώνεται συνεχώς και μεταφέρεται στο μέλλον, αυξάνοντας έτσι την ανυπομονησία του, μιας και το προσδοκώμενο ανατρέπεται συχνά από απρόβλεπτα γεγονότα.
Παρόλα’ αυτά, η ελπίδα ως κινητήρια δύναμη, ωθεί τον Άρη, τον ήρωα του βιβλίου, να συνεχίσει τις προσπάθειες του, ώστε να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του ως άνδρας και να επιτύχει αυτά που επιδιώκει, με τον στόχο όμως να του ξεφεύγει διαρκώς, όπως η σκιά του.

   Το ύφος γραφής του συγγραφέα, διανθισμένο με χιούμορ, ειρωνεία, ερωτισμό, αφηγηματικές αρετές, οι οποίες εξυμνούν τη ζωή, συνδυάζονται αριστοτεχνικά με τις συνεχείς ανατροπές και καθιστούν τη δράση ενδιαφέρουσα, καθώς οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη.

   Οι παραστατικές εικόνες, οι λεπτομερείς περιγραφές και οι δυνατοί διάλογοι, υφαίνονται μέσα από ένα χρυσορυχείο λέξεων, προσφέροντας στον αναγνώστη ένα εύληπτο μυθιστόρημα και διατηρώντας έτσι αμείωτο το ενδιαφέρον του από την πρώτη μέχρι και την τελευταία του σελίδα. Στοιχεία, τα οποία τον παρασύρον, στο να αναπολήσει δικές του ευτυχισμένες στιγμές από το παρελθόν και να ονειρευτεί να τις ξαναζήσει τώρα στο παρόν.

   Συνεχίζοντας την ανάγνωση του βιβλίου και γυρίζοντας τις σελίδες του, καταλαβαίνουμε τη σημασία της ελπίδας, μιας έννοιας που μας κάνει να φιλοσοφήσουμε τη ζωή και να την αποδεχτούμε έτσι όπως μας παρουσιάζεται με τα θετικά και τα αρνητικά της.

   Η ελπίδα εξάλλου ήταν εκείνη η οποία είχε απομείνει τελευταία στο πιθάρι, μετά το ατυχές άνοιγμά του από την Πανδώρα.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *